Οι Ακρίτες και τα ακριτικά τραγούδια

Τα σύνορα της αυτοκρατορίας ήταν απέραντα και η φύλαξή τους ήταν διαρκής φροντίδα για το Βυζαντινό κράτος. Ιδιαίτερα δύσκολη ήταν η προστασία των ανατολικών συνόρων . Άρχιζαν από τον Καύκασο και τον Εύξεινο Πόντο, κι ακολουθώντας τον Τίγρη και τον Ευφράτη ποταμό έφταναν ως τον Περσικό Κόλπο. Πέρα από τα σύνορα αυτά ζούσαν λαοί που, συχνά, έκαναν επιδρομές και λεηλατούσαν τις ανατολικές βυζαντινές περιοχές.

Για να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα αυτό οι Βυζαντινοί, έβαλαν στις άκρες αυτές των συνόρων μόνιμους φρουρούς που τους ονόμαζαν Ακρίτες . Στους Ακρίτες έδιναν δωρεάν γη για καλλιέργεια, άλογα και πανοπλίες για τους πολέμους και τους απάλλασσαν από τους φόρους.

Οι Ακρίτες έγιναν ονομαστοί στα χρόνια που απειλούσαν το Βυζάντιο οι Άραβες (7ος – 10ος αι.). Χιλιάδες παλικάρια, οργανωμένα σε μεγάλες ομάδες, φρουρούσαν τα περάσματα των συνόρων κι εμπόδιζαν τους εχθρούς να λεηλατούν τα μέρη εκείνα. Όταν δεν πολεμούσαν, γυμνάζονταν στο τρέξιμο και στο κοντάρι. Βοηθούσαν ακόμη να οχυρωθούν οι ακριτικές πόλεις και να χτιστούν κάστρα και βίγλες στα μέρη τα οποία φύλαγαν. 

 Ο λαός τούς ένιωθε προστάτες του, τους αγαπούσε και τους θαύμαζε για την ανδρεία τους. Κι έτσι ανδρειωμένους τους εξύμνησε στα ακριτικά τραγούδια . Τα τραγούδια αυτά, που μιλούν για τη ζωή και τους αγώνες των ακριτών, σώθηκαν από γενιά σε γενιά, αγαπήθηκαν από το λαό μας κι έγιναν η αρχή των δημοτικών μας τραγουδιών. 

Ο πιο ξακουστός από τους ακρίτες ήταν ο Βασίλειος Διγενής , που στο πρόσωπό του συγκέντρωνε τα χαρίσματα όλων των ακριτών και εξυμνήθηκε ξέχωρα στο έπος «Βασίλειος Διγενής Ακρίτας».    

Ακούστε κάποια από τα ακριτικά τραγούδια:

 

 

«Ακρίτας κάστρον έχτισε κι ακρίτας περιβόλι,

σ’ έναν τόπο ομαλό, σε καρπερό λιβάδι.

Όσα του κόσμου τα φυτά, κει φέρνει και φυτεύει

κι όσα του κόσμου τ’ αμπελιά, κει φέρνει κι αμπελώνει

κι όσα του κόσμου τα νερά, κει φέρνει κι αυλακώνει

κι όσα του κόσμου τα πουλιά, κει πάνε και φωλεύουν.

Πάντα κελάηδαν κι έλεγαν: «Πάντα να ζεις Ακρίτα!»

Ποντιακό τραγούδι

  

Το έθιμο της κυρά-Σαρακοστής

Το έθιμο της κυρά-Σαρακοστής είναι από τα παλιότερα έθιμα που σχετίζονται με τη γιορτή του Πάσχα, σήμερα όμως λίγο πολύ ξεχασμένο. Χρησίμευε πάντα ως ημερολόγιο για να μετράμε τις εβδομάδες από την Καθαρά Δευτέρα μέχρι τη Μεγάλη Εβδομάδα, καθώς η κυρά-Σαρακοστή έχει 7 πόδια, ένα για κάθε εβδομάδα της περιόδου της Σαρακοστής.

Πρόκειται για ένα έθιμο που τείνει στις ημέρες μας να εκλείψει, ενώ παλαιότερα το συναντούσαμε σε όλο τον ελλαδικό χώρο με διάφορες παραλλαγές και χρησιμοποιούνταν ως ημερολόγιο που μετρούσε τις εβδομάδες της Μεγάλης Σαρακοστής.

Η κυρά-Σαρακοστή, στις περισσότερες περιοχές, ήταν μια χάρτινη ζωγραφιά, που απεικόνιζε μια γυναίκα, που έμοιαζε με καλόγρια, με 7 πόδια, σταυρωμένα χέρια γιατί προσεύχεται, ένα σταυρό γιατί πήγαινε στην εκκλησία και χωρίς στόμα γιατί νηστεύει.

Στο τέλος κάθε εβδομάδας, αρχής γενομένης από το Σάββατο μετά την Καθαρά Δευτέρα, της έκοβαν ένα πόδι. Το τελευταίο το έκοβαν το Μεγάλο Σάββατο. Αυτό το κομμάτι χαρτί το δίπλωναν καλά και το έκρυβαν σε ένα ξερό σύκο ή καρύδι (περιοχή της Χίου), το οποίο τοποθετούσαν μαζί με άλλα. Όποιος το έβρισκε θεωρούνταν τυχερός και γουρλής. Σε κάποιες περιοχές, το έβδομο πόδι το τοποθετούσαν μες στο ψωμί της Ανάστασης και όποιος το έβρισκε του έφερνε γούρι.

Σε άλλες περιοχές της Ελλάδας, η κυρά-Σαρακοστή φτιάχνεται από ζυμάρι με απλά υλικά και, κυρίως, πολύ αλάτι για να μη χαλάσει. Εξάλλου, δεν τρωγόταν, αφού χρησιμοποιούνταν ως ημερολόγιο. Αλλού πάλι, την έφτιαχναν από πανί και τη γέμιζαν με πούπουλα.

Στον Πόντο, η κυρά-Σαρακοστή ήταν μια πατάτα ή ένα κρεμμύδι που το κρεμούσαν απ’ το ταβάνι και πάνω του είχαν καρφωμένα επτά φτερά κότας, ώστε να αφαιρούν ένα φτερό κάθε εβδομάδα. Εδώ το έθιμο ονομαζόταν «Κουκουράς», ο οποίος ήταν και ο φόβος των παιδιών!

Για το έθιμο της κυρα-Σαρακοστής έχουν γραφτεί οι παρακάτω στίχοι:
Την κυρά Σαρακοστή
που ‘ναι έθιμο παλιό
οι γιαγιάδες μας τη φτιάχναν’
με αλεύρι και νερό.
Για στολίδι της φορούσαν
στο κεφάλι ένα σταυρό
μα το στόμα της ξεχνούσαν
γιατί νήστευε καιρό.
Και τις μέρες τις μετρούσαν
με τα πόδια της τα επτά
κόβαν’ ένα τη βδομάδα
μέχρι να ‘ρθει η Πασχαλιά.

H  κυρά Σαρακοστή - Α2

 

15ος Πανελλήνιος Μαθητικός Διαγωνισμός μέσω Internet "ΛΥΣΙΑΣ"

Προσθήκη λεζάντας

Ο "ΛΥΣΙΑΣ" είναι Πανελλήνιος Μαθητικός Διαγωνισμός μέσω Internet, ο οποίος οργανώνεται για 15η συνεχή χρονιά. Ο διαγωνισμός διεξάγεται υπό την αιγίδα του ΥπΠΔΒΜΘ, από τα Εκπ. Δούκα, τον OTE και τη Microsoft Hellas. Πραγματοποιείται σε δύο φάσεις, η αρχική φάση 1 Μαρτίου - 31 Μαρτίου 2011 και η τελική 9 Απριλίου 2011 (πληροφορίες στο http://www.lysias.gr/).

Ο ΛΥΣΙΑΣ έχει μεταμορφωθεί πλέον σε ένα εκπαιδευτικό διαδικτυακό παιχνίδι αναζήτησης και γνώσεων. Μέσα από το παιδαγωγικό τρίπτυχο «ΑΝΑΖΗΤΩ-ΒΡΙΣΚΩ-ΕΠΙΛΥΩ/ΑΠΑΝΤΩ» μαθητές και μαθήτριες από Δ΄ Δημοτικού μέχρι και Γ΄ Λυκείου επιλύουν θέματα που σχετίζονται με τις σχολικές γνώσεις αλλά και τα ενδιαφέροντά τους. Μπορείτε να «παίξετε» το νέο παιχνίδι στη διεύθυνση: http://www.lysias.gr/procedure/demo.asp

Εβδομαδιαίος Μαθητικός Διαγωνισμός μέσω Internet "ΛΥΣΙΑΣ QUIZ"

Ο ΛΥΣΙΑΣ Quiz είναι o εβδομαδιαίος διαγωνισμός, ο οποίος διεξάγεται 24 ώρες την ημέρα, 365 μέρες το χρόνο (παράλληλα με τον καθιερωμένο ΛΥΣΙΑ). Στο διαγωνισμό αυτό μπορούν να παίξουν και μαθητές/τριες Γ΄ Δημοτικού (πληροφορίες στο http://www.lysias.gr/quizs/).

Τα έθιμα της Καθαράς Δευτέρας

Σε μια χώρα με τόσα πολλά έθιμα, που προέρχοντια από την αρχαιότητα είτε από την Τουρκοκρατία, με παραδόσεις και ξεχωριστούς συμβολισμούς, αξίζει τέτοιες μέρες ένα ταξίδι στην πλούσια λαογραφία μας. Η Καθαρή Δευτέρα σημαίνει το τέλος της Αποκριάς και την έναρξη της Σαρακοστής. Παραδοσιακά συμβολίζει την εκδήλωση της αγάπης μας προς τη φύση, εξ ού και το πέταγμα του χαρταετού και την αφετηρία της ψυχικής και σωματικής προετοιμασίας για την Εβδομάδα των Παθών και την Ανάσταση, με νηστεία και κατάνυξη.

Ο εορτασμός της Καθαράς Δευτέρας έχει τις ρίζες του στην αρχαιότητα και τα κατ’ αγρούς Διονύσια, ενώ ονομάστηκε αργότερα Καθαρά γιατί από το πρωί οι νοικοκυρές συνήθιζαν να καθαρίζουν τα σκεύη τους από τα μαγειρέματα της Αποκριάς και να ξεπετούν τα κρεατικά αποφάγια.
Το δε μενού τη μέρα αυτή περιλαμβάνει αποκλειστικά τα Κούλουμα, λέξη που παράγεται από το λατινικό colum, και σημαίνει καθαρός. Τα κούλουμα οφείλουν να είναι λιτά και νηστίσιμα, η άσπρη φασολάδα και η λαγάνα, άζυμο ψωμί, ξεχωρίζουν, ενώ συνηθίζονται και τα σαλατικά, ο ταραμάς και οι ελιές.

Σε κάποια μέρη της Ελλάδας, όμως, οι κάτοικοι έχουν και άλλες προετοιμασίες. Πολλές από αυτές είναι ιδιαίτερα πρωτότυπες και διασκεδαστικές, περνάνε κοινωνικά μηνύματα και συχνά προκαλούν συγκίνηση γιατί, ακόμα και μετά από δεκάδες χρόνια, πραγματοποιούνται με την ίδια φροντίδα και το ίδιο κέφι. Ας δούμε λοπόν πιο αναλυτικά τα έθιμα της Καθαρής Δευτέρας.

Ξεκινώντας από το βορά, σε διάφορα χωριά της Ξάνθης υπάρχουν αξιοπερίεργα έθιμα και γιορτές, όπως αυτό των Μουντζούρηδων, στον Πολύσιτο του Δήμου Βιστωνίδας. Η προετοιμασία εκεί ξεκινάει το προηγούμενο βράδυ με την παρασκευή των εδεσμάτων από τις γυναίκες, το βράσιμο της παραδοσιακής φασολάδας και το ζύμωμα των λουκουμάδων έτσι ώστε το επόμενo πρωί να είναι έτοιμα και να μοιραστούν, μαζί με άφθονο κρασί, στους παρευρισκόμενους.
Τους επισκέπτες που θα παρευρεθούν τους περιμένουν στις δύο εισόδους του οικισμού μεταμφιεσμένοι, όπου προσπαθούν να τους μουτζουρώσουν με την καπνιά που έχουν πάρει από τα καζάνια που έβρασε η φασολάδα, έτσι ώστε όλοι όσοι συμμετέχουν στην γιορτή να είναι μασκαρεμένοι.

Στη συνέχεια αναβιώνουν διάφορα έθιμα, όπως αυτό των καλόγερων, όπου οι κάτοικοι καλύπτουν το σώμα τους με δέρματα ζώων και κουδούνια, κάτι που συμβαίνει και στη Σκύρο, και γυρίζουν όλο το χωριό κάνοντας όσο το δυνατό περισσότερο θόρυβο για να ξορκίσουν το κακό.

Άλλο έθιμο, που πραγματοποιείται στην Σταυρούπολη, είναι η Καμήλα, κατά το οποίο μεταμφιεσμένοι Άραβες περιδιαβαίνουν το χωριό τραβώντας και διαλαλώντας την καμήλα τους με πειράγματα και σατιρικά στιχάκια. Ωστόσο, την ίδια μέρα σε διάφορα μέρη της Ξάνθης γίνονται και παρελάσεις με άρματα και μασκαρεμένους.

Στη Βόνιτσα την Καθαρή Δευτέρα ζωντανεύει το έθιμο του Αχυρένιου Γληγοράκη. Υπάρχουν πολλές απόψεις για την καταγωγή αυτού του εθίμου, η επικρατέστερη όμως θέλει τον Γληγοράκη ψαρά που απαρνήθηκε τη θάλασσα για να βρει την τύχη του στη στεριά. Η θάλασσα όμως τον εκδικήθηκε και τον έριξε στα ξένα και την εργατιά.
Οι σημερινοί ψαράδες της Βόνιτσας καταδικάζουν το Γληγοράκη με τον δικό τους τρόπο. Φτιάχνουν έναν αχυρένιο ψαρά, τον δένουν σε ένα γάιδαρο και τον περιδιαβάζουν στο χωριό με μοιρολόγια, θρήνους και άλλα σατιρικά βασανιστήρια, καταλήγοντας στο Κοιμητήριο του ψαράδικου συνοικισμού. Όσο πλησιάζει το βράδυ, το γλέντι φουντώνει με τραγούδια και χορούς, ενώ ο κακόμοιρος ο Γληγοράκης ρίχνεται σε μία βάρκα στ’ανοιχτά και φλέγεται.

Η Θήβα από την άλλη τιμά την Καθαρή Δευτέρα με έναν Βλάχικο Γάμο. Το έθιμο εδώ προέρχεται από το 1830 και την απελευθέρωση των βορειότερων περιοχών, απ’ όπου οι Βλάχοι κατέβηκαν νότια για να βρουν πιο εύφορη γη. Στη Θήβα παντρεύτηκαν με προξενιό γυναίκες, αυτό έγινε έθιμο, μετά παρωδία και έτσι στις μέρες μας ο γάμος πραγματοποιείται παραδοσιακά, με το ξύρισμα του γαμπρού και το στόλισμα της νύφης, που όμως είναι άντρας. Ταυτόχρονα, οι παρευρισκόμενοι γιορτάζουν τα κούλουμα, πίνουν και τραγουδούν καυστικά τραγούδια για τη ζωή και την τρέχουσα επικαιρότητα.

Στο Γαλαξίδι συναντά κανείς άλλο ένα ζευγάρι γαμπρού και νύφης, αυτή τη φορά όμως τα πράγματα ξεφεύγουν από τον έλεγχο, αφού οι παρευρισκόμενοι δεν παίζουν με σερπαντίνες και χαρτοπόλεμο αλλά με αλευροπόλεμο. Το έθιμο αυτό ξεκινά το 1801 και βρίσκει τις ρίζες του στην Τουρκοκρατία, όταν οι άνθρωποι γιόρταζαν τις Απόκριες χορεύοντας σε κύκλους ανδρών και γυναικών. Τότε φορούσαν μάσκες ή απλά έβαφαν το πρόσωπό τους με κάρβουνο. Στη συνέχεια προστέθηκε το αλεύρι, το λουλάκι και το βερνίκι παπουτσιών.
Σήμερα, ο γαμπρός και η νύφη παρελαύνουν στην παραλία του Γαλαξιδίου και ο κόσμος τους ραίνει με αλεύρι και κάρβουνο, στη συνέχεια αλληλο-μουτζουρώνονται και διασκεδάζουν χορεύοντας.

Ένα νησί που παρουσιάζει ενδιαφέρον την Καθαρή Δευτέρα είναι η Χίος. Σε χωριά όπως τα Μεστά και οι Όλυμποι αναβιώνει το έθιμο του Αγά, απ’ όπου δεν γλιτώνει κανείς χωρίς να καταβάλει κάποιο πρόστιμο. Οι ρίζες και αυτού του εθίμου ανάγονται στην Τουρκοκρατία, περί το 1830-1840. Ο Αγάς λοιπόν εισβάλλει βίαια στο χωριό με τους ακολούθους του με τη συνοδεία βεγγαλικών και χαρτοπόλεμου, περνάει από τα σοκάκια και φτάνει στην πλατεία όπου παίρνει τη θέση του.
Ο κόσμος μαζεύεται τριγύρω και ξεκινάνε οι δίκες, με τον Αγά να καταδικάζει τους παρευρισκόμενους για χρηματικά, ιδιοκτησιακά αλλά και ερωτικά παραπτώματα. Η ποινή τους είναι η καταβολή ενός χρηματικού ποσού που καταλήγει στο ταμείο του Πολιτιστικού Συλλόγου του χωριού. Χαρακτηριστικά αυτού του εθίμου είναι το χιούμορ και τα πειράγματα, χωρίς βέβαια να παρεξηγείται κανείς.

Άμφισσα… Το Στοιχειό της Χάρμαινας
Το τελευταίο Σαββατοκύριακο της Αποκριάς, ο θρύλος του «στοιχειού της Χάρμαινας αναβιώνει στην Άμφισσα. Θρύλοι και τοπικές παραδόσεις, μιλούν χρόνια για τα «στοιχειά» της περιοχής. Σύμφωνα με το μύθο, « το στοιχειό της Χάρμαινας» αγαπούσε και προστάτευε τους Ταμπάκηδες – όπως αποκαλούνταν οι βυρσοδέψες – οι οποίοι εξαιτίας της εργασίας του υποχρεώνονταν να βρίσκονται στη βρύση 24ωρα ολόκληρα. Εξ αυτών, πολλοί πήραν όρκο ότι είδαν το «στοιχειό» να τριγυρίζει στην περιοχή και τελικώς να χάνεται στο νερό της βρύσης.

Μεσσήνη… η εκτέλεση της γριάς Συκούς
Το πρωί γίνεται η αναπαράσταση στην θέση «Κρεμάλα» της εκτέλεσης μίας γερόντισσας της Μεσσήνης, της γριάς Συκούς. Μετά την αναπαράσταση, μπορεί κάθε επισκέπτης να «κρεμαστεί» από τους ψευτοδήμιους της κρεμάλας. Το απόγευμα πραγματοποιούνται παρελάσεις, με άρματα, μεταμφιεσμένους μικρούς και μεγάλους, χορευτικά συγκροτήματα, λαϊκά όργανα, φιλαρμονικές και στο τέλος εκφώνηση σατυρικού λόγου.

Αγναντερό Καρδίτσας… καραγκούνικος γάμος
Το χωριό Αγναντερό, 17χιλ. από την Καρδίτσα και 8χιλ. από τα Τρίκαλα φημίζεται για τη γιορτή των Αποκριών. Την Κυριακή της Αποκριάς, γίνεται στην πλατεία του χωριού η αναπαράσταση του παραδοσιακού καραγκούνικου γάμου. Στην τελετή του γάμου ξεχωρίζει η νύφη με καραγκούνικη ενδυμασία, ο γαμπρός και οι βλάμηδες με φουστανέλα και τσαρούχια, ο γιατρός με τα γιατροσόφια του, ο χωροφύλακας με τη σφυρίχτρα του, ο γέρος με την καμπούρα του και η γριά γνέθοντας τη ρόκα της. Από την τελετή βέβαια δεν λείπουν οι «κουδουνάδες», οι οποίοι έχουν κάνει την εμφάνισή τους μέρες πριν, προκαλώντας θόρυβο στο χωριό. Πρόκειται για ομάδες μασκοφόρων, οι οποίοι τριγυρνούν στους δρόμους ντυμένοι με προβιές και ζωσμένοι με κουδούνια και κυπριά, κρατώντας ρόπαλα. Την Καθαρή Δευτέρα γίνεται η αναπαράσταση της αρκούδας, το κλέψιμο μιας αρκούδας από τους χωρικούς (κουδουνάδες).

H συναυλία

Πρόπερσι τα Χριστούγεννα ήταν η πρώτη μου συναυλία. Ετοιμάστηκα, πήρα την κιθάρα μου και ξεκίνησα για το ωδείο. Εκεί συνάντησα τα κορίτσια : την Ειρήνη, τη Φανή και την Ελένη. Ο κύριος της κιθάρας είχε πει πως θα είμαι ντουέτο με την Ειρήνη.

Ανεβήκαμε στο δεύτερο όροφο του Δημαρχείου για να κάνουμε μια τελευταία πρόβα και να κουρδίσουμε τις κιθάρες μας. Βγάλαμε τις θήκες και αρχίσαμε μία μία να κουρδίζει την κιθάρα. Εγώ είχα πάρα πολύ άγχος, επειδή φοβόμουν μην τα κάνω θάλασσα. Και τότε είπα στον κύριο:
-Δεν μπορώ να βγω!
-Τι λες τώρα βρε Θεοδώρα,απάντησε.
-Έλα Θεοδώρα μου σε λίγο θα βγούμε, ξέχασέ το, είπε η Ειρήνη.

Αφήσαμε τις θήκες και πήγαμε από την πίσω πόρτα που έβγαζε στη σκηνή. Ο κύριος είπε:<<άντε πάμε κορίτσια >>. Της Ειρήνης της έτρεμαν τα χέρια και εμένα η καρδιά μου χτυπούσε τόσο δυνατά που ακουγόταν στο ξύλο της κιθάρας.

Μόλις καθίσαμε ο κύριος είπε:<<ένα, δύο, τρία και πάμε να ξεκινήσουμε>> άλλα της Ερήνης της έπεσαν οι παρτιτούρες. Τις μάζεψε γρήγορα και αρχίσαμε να παίζουμε τα κομμάτια. Ξεχάστηκα λίγο και το απόλαυσα , μετά από λίγο τελειώσαμε , βγήκαμε όλο χαρά από τη σκηνή κι ένιωσα τόσο ενθουσιασμένη που όποιον έβλεπα τον χαιρετούσα. Ο κύριος ,χαρούμενος, μας αγκάλιασε. Η Ειρήνη χοροπηδούσε από τη χαρά της κι εγώ ποτέ δεν είχα νιώσει τόσο μα τόσο ενθουσιασμένη!

Ήταν η πρώτη και καλύτερη συναυλία της ζωής μου!!!

Θεοδώρα  Ε 1

ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΜΑΣ ΓΡΑΜΜΑ ΩΣ ΠΡΩΤΑΚΙΑ!!!!!!

                                                                             
                                               
                                                                                          Αθήνα, Τρίτη 1 Μαρτίου 2011

Αγαπημένη μου γιαγιά,

Τι κάνεις; Πώς είσαι; Είσαι καλά;  Γιαγιά ήρθε ο Μάρτιος και στο σχολειό περνάμε καλά. Έχω κάνει καινούριους φίλους  που παίζουμε όλη μέρα μαζί. Στολίσαμε την τάξη για τις αποκριές. Σήμερα είδαμε τα μουσικά όργανα. Γιαγιά σε αγαπώ πολύ και περιμένω να έρθεις το Πάσχα να σε δω επειδή μου έλειψες.

                                                                                                        

                                                                                                                                 

                                                                                                                           Με αγάπη

                                                                                                                        Το εγγόνι σου

O Ακάθιστος Ύμνος

Πρόσφατα , μάθαμε για τις εκστρατείες του αυτοκράτορα Ηράκλειου εναντίον των Περσών.

Ηράκλειος

Κατά τη δεύτερη εκστρατεία (626 μ.Χ.), οι Πέρσες αιφνιδίασαν τον Ηράκλειο. Ενώ εκείνος βρισκόταν στην Περσία, αυτοί συνεννοήθηκαν με τους Αβάρους και από κοινού πολιόρκησαν την Κωνσταντινούπολη από στεριά και θάλασσα.

Ο Ηράκλειος ήταν αδύνατο να επιστρέψει, τόσο μακριά που βρισκόταν. Ο Πατριάρχης Σέργιος και ο μάγιστρος Βώνος πρόσφεραν περισσότερα χρήματα στους Αβάρους, για να τηρήσουν τη συνθήκη ειρήνης και να λύσουν την πολιορκία. Οι Άβαροι όμως αρνήθηκαν και παρήγγειλαν στους άρχοντες της Πόλης:

«Παραδώστε μας την πόλη, γιατί δεν έχετε καμιά ελπίδα να σωθείτε, εκτός αν γίνετε ψάρια και διαφύγετε κολυμπώντας ή πουλιά και πετάξετε στον ουρανό».

Η προκλητική αυτή απάντηση, αντί να φοβίσει, εξόργισε τους Βυζαντινούς. Χωρίς δισταγμό και με κάθε μέσο υπερασπίστηκαν την πόλη τους. Πολεμώντας γενναία απέκρουσαν τις επιθέσεις στη στεριά και βύθισαν με τους δρόμωνές τους τα μονόξυλα των Αβάρων στη θάλασσα. Οι Πέρσες, βλέποντας αυτή την εξέλιξη, έλυσαν την πολιορκία και αναχώρησαν γρήγορα για τη χώρα τους.

Βυζαντινός δρόμωνας

Η Πόλη σώθηκε. Οι κάτοικοί της απέδωσαν τη σωτηρία της στην Παναγία και όρθιοι, όλη τη νύχτα, έψαλαν προς τιμή της τον Ακάθιστο Ύμνο .

Βυζαντινό κείμενο: «Τη Yπερμάχω Στρατηγώ τα νικητήρια, ως λυτρωθείσα των δεινών ευχαριστήρια αναγράφω Σοι η Πόλις Σου, Θεοτόκε. Αλλ’ ως έχουσα το κράτος απροσμάχητον, εκ παντοίων με κινδύνων ελευθέρωσον, ίνα κράζω Σοι: Χαίρε, Νύμφη, ανύμφευτε». Ρωμανός ο Μελωδός

Μετάφραση: Εγώ, η πόλη Σου, Θεοτόκε, Στρατηγέ, σε Σένα που με υπεράσπισες χρωστώ τη νίκη και προσφέρω τις ευχαριστίες μου, γιατί λυτρώθηκα από τον κίνδυνο. Και επειδή έχεις δύναμη ακαταμάχητη, απάλλαξέ με από κάθε λογής κινδύνους, για να μπορώ να Σου αναφωνώ: Χαίρε, Νύμφη, ανύμφευτε».


«Ο ακάθιστος ύμνος, το αριστούργημα αυτό της βυζαντινής υμνογραφίας, αποδίδεται στο Ρωμανό το Μελωδό. Θεωρείται η φωνή ενός λαού, που ξεσηκώθηκε για να ευχαριστήσει την προστάτιδά του, την Παρθένο, την «υπέρμαχο στρατηγό», όπως την αποκαλεί».

 Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ

.